Geachte aanwezigen,

luister naar de volgende anekdote, die relevant is voor het onderwerp
van vanavond. Aan de vooravond van de Franse revolutie was het
buitengewoon onrustig te Parijs. De
bevoorrading van de hoofdstad lag plat, er was
onvoldoende voedselvoorraad en er dreigde
hongersnood. Elke dag waren er wel enkele
kleinere voedselrelletjes, en een heuse
voedselopstand hing in de lucht. 

Zo werd op zekere avond een kapitein van de
Franse cavalerie er door zijn oversten op uit
gestuurd om een verboden samenscholing
ergens op een plein in Parijs ongedaan te
maken, desnoods door een geweersalvo te
richten op de ongewapende hongerende
opstandige bevolking. Nu had de kapitein begrip
voor de eisen van het gewone volk. Zelf had hij
immers ook familieleden die onder de krappe
voedseltoestand gebukt gingen. Hij wou dus niet
zomaar op de weerloze bevolking schieten.
Anderzijds was hij het aan zijn militaire eer
verplicht de Franse koning en zijn oversten gehoorzaam te zijn.
Goede raad was dus duur. De kapitein vond de volgende geniale uitweg
uit dit op het eerste gezicht onoplosbare dilemma.
Hij ging met zijn soldaten naar het plein, en maande het volk tot
stilte aan, omdat hij zogezegd een boodschap van zijn oversten had.
Toen iedereen stil was, sprak hij als volgt.
"Geachte burgers van Parijs, luister naar wat ik te zeggen heb.
Mijn oversten hebben mij met de opdracht belast dit plein te ontruimen
en van 'canaille' te zuiveren. Dit was ik ook van
plan toen ik naar hier kwam. Maar nu ik hier ben, en zie hoezeer het plein
volgelopen is met achtbare, ernstig menende en eerbiedwaardige burgers,
zie ik mij genoodzaakt deze welopgevoede burgers beleefd te verzoeken
eerst het plein te verlaten, zodat ik het daarna van 'canaille' kan zuiveren".
Daarop ging de samengestroomde menigte uiteen,
en na tien minuten was het plein leeg zonder dat er ŽŽn schot gevallen was.

(adapted from J. Decorte)